بسمه تعالی

 زندگی کلاس و آزمایشگاهی است که در آن باید بر پایه قانون و فرمولهایی که خدا ی جهان آفرین و زندگی بخش پدید آورده است ، عمل کرد تا به نتیجه عالی و دلخواه رسید . این قانونها را که همان سنتهای الهی و قوانین آفرینش اند ، باید شناخت و زندگی خود را با آن تطبیق داد .
پس خود را نیز باید شناخت و ذخیره ها و نیازهای خود را مشخص کرد که مسئولیت و تکلیف بزرگ انسان این است . تکلیفی که فقط با انجام دادن آن ، انسان قادر به حرکت آگاهانه و موفق خواهد بود .
دین ضمن آنکه هدف و جهت و راه و وسیله را مشخص و تبیین می کند ، توش و توان لازم برای پیمودن راه نیز به آدمی می بخشد . و مهم ترین توشه ای که راهیان این راه در کوله بار خود دارند، همانا یاد خداست . از این روست که دین می کوشد از راهها و به وسیله های گوناگون ، یاد خدا را در دل دینداران همواره زنده نگاه دارد .
یکی از عملهایی که سرشار از انگیزه یاد خداست و می تواند انسان را یکسره غرق در یاد خدا کند نماز است .
انسان از لابه لای مشغولیتهای فکری ای که او را احاطه کرده است ، به ندرت میتواند به خود و هدف زندگی و گذشت لحظات و ساعات و روزها بیندیشد .
نماز یک زنگ بیداری و یک هشدار در ساعات مختلف شبانه روز است ، به آدمی برنامه می دهد و از او تعهد می خواهد ، به روز و شبش معنا می دهد و از گذشت لحظه ها حساب می کشد .
در آن هنگام که انسان مشغول و بی خبر از گذر زمان و انقضای عمر است ، او را می خواند و به او می فهماند که روزی گذشت و روزی آغاز شد ، باید فعالیت کنی مسئولیت بزرگ تری ب عهده بگیری و کار مهم تری انجام دهی ، به دلیل آنکه بخشی از عمر ، از فرصت عمل ، به سر آمد ، باید کوشید و پیشتر رفت ، زیرا هدف بزرگ است ، مگر تا فرصت نرفته به آن دست یافت .(نمازیه های ماندگار ، موسسه فرهنگی دین پژوهی بشرا ـ از ژرفای نماز ص۴۵۷)