یا أیُّهَا النّاسُ إنًّما بَغیُکُم عَلی أنفُسِکُم.
ای مردم حتما ستم های شما به زبان خود شماست.
یکی از سنت های بسیار عادلانه و استوار و امید بخش برای نیکوکاران و ستمدیدگان، و هشدار دهنده برای ستمکاران، سنت «اصالت عمل» است که اصل عمل، چه خوب باشد و چه بد،اختصاص به صاحبش پیدا می کند، (همان ضرب المثل فارسی که می گوید: مال بد بیخ ریش صاحبش است) البته اثرات و تبعات آن ممکن است در فرد و اطراف او اثر سایه ای و فرعی به جای گذارد، که این اثرات تبعی و فرعی هم بدون حساب و کتاب باقی نخواهد ماند.
خدای متعال در آیه هفت سوره اسراء می فرماید:
إن أحسَنتُم أحسَنتُم لِأنفُسِکُم وَ إن أسَأتُم فَلَها.
اگر نیکی کنید به خودتان خوبی نموده اید و اگر بدی کنید برای خودتان می باشد.
ستاره و یا چراغ تا نورانی نباشد، نمی تواند به اطراف و اشیاء پرتو افشانی کنند، گلی تا معطر نباشد نمی تواند بوی دل انگیز به اطراف خود پراکنده سازد، چوب و کُنده اول باید خود بسوزد و یا سیاه شود تا بتواند دیگ و سیخ و سه پایه را بجوشاند یا سیاه کند.
ـ در کردار و رفتار نیک و بد انسان ها نیز چنین است. انسان هر عملی انجام دهد اصل و کامل آن را در ابتدا به تمامه خود او دریافت می کند و سپس ممکن است اگر اراده خدا قرار گیرد، سایه و بدلی از آن به دیگران نیز برسد.
ضرب المثل فارسی که می گوید: چاه کَن همیشه ته چاه است.
لَها ما کَسَبَت وَ عَلَیها مَا اکتَسَبَت(آیه 286 سوره بقره)
گر نیک و بد کنی به خود کنی.
ـ ظالم در واقع به دیگران ظلم نمی کند، چون ظلم به دیگران را خدای متعال به خوبی جبران می کند، او در حقیقت ظلم به خویشتن می کند.
وَ ما ظَلَمُونا وَ لکُن کانُوا أنفُسَهُم یَظلِمُونَ (آیه 57 سوره بقره)
به ما ظلم نکردند، بلکه به خودشان ستم روا داشتند.
ـ خدای متعال، بزرگ تر از آن است که به او ظلم شود، بلکه ظلم به بندگانش را، ظلم به خود می داند، و ظلم به خدا را عاقبتی جز شکست و عذاب و ندامت ندارد.
ـ حضرت علی(علیه السلام): بر حذر باش که ظلم کنی، چون ستم بر کسی که ظلم کرده ای خواهد رفت، ولی آن ستم بر تو، برای همیشه باقی خواهد ماند. (غرر الحکم صفحه 457)
ـ امام صادق(علیه السلام): هر کی به هر مقدار ستمی کند، در جان و مالش و یا فرزندانش به ستم گرفتار خواهد شد.
ـ امیر المومنین(علیه السلام): ظلم کسی که بر تو ستم می کند زیاد بر تو گران و سخت نیاید، زیرا او در زیان خود و به نفع تو می کوشد، و پاداش کسی که تو را شاد می کند، ناراحت کردن او نیست، و کسی که شمشسر جفا بر کشد، با آن کشته شود. (جلد28 بهارالانوار صفحه 92)